KARANLIĞIMA KARANLIK YAKAN ADAMA

Bu gece de karanlığın getirdiği acıları,

Dindirirken;

Kelebeğin kanadına gömdüğüm umutlara,

Umut oluyorsun (!)

Hislerimi bir kavanoza hapsettiğim günden beri,

Seni arıyorum.

Ben arıyorum aramasına da,

Bulamıyorum!

Biz seninle ancak bir acının,

Satır başında,

Veyahut

Öznesi duyguları kadar silik,

Bir cümlede bir araya gelebilirken,

Kalbine serdiğim duygular,

Sonu tamamlanmaktan korkulmuş

Bir hikayenin,

Korkulan,

Sonu olmaktan ötesine geçebilir mi?

Yazdıklarımı okuma,

Hisset!

Çünkü

Vazgeçtim!

Bizimkisi,

Kanatlarının varlığından habersiz,

İki kuş misali.

Özgürlükten bihaber,

Aynı dalda mecburiyetten yaşamak gibi!

Olsa olsa bu olur artık,

Olsa olsa bu…



Büşra Nur Yılmaz