Yüreğimde bıraktığın iz;

Bir doğum lekesi gibi, mahşere kadar benimle artık.

Sessizliğim bir çığ gibi büyürken bedenimde;

Umutlarıma sardığım u’mutsuzluklar,

Gökyüzümde sakladığım son yıldızı da söndürüyor.

Bedenimi hapsettiğim o bahçede

Papatyalar açmıyor artık

Ve ben gökkuşağına boyadığım dünyamı,

Koca bir karanlığa teslim ediyorum.

Boyun eğmeye çoktan hazırım,

Direnmeye vaktim yok.

Burada zaman benimle yarışıyor,

Bağırmak için tek harf kalmadı alfabemde.

Sessizliğimi gömüyorum,

Unutulmuş satır aralarına.

Son çığlık,

Son yıldız,

Son söz.

Eteğimde ki taşları bir bir döküyorum yere,

Soğuyarak uzaklaş kalbimden.

Yüreğime değdi acıttı,

Yüreğine değerse acıtır.

BÜŞRA NUR YILMAZ