Yalnızlığımla çok huzurluyum uzun zamandır. Sağ olsun hiç yalnız bırakmaz beni. O da olmasa Allah muhafaza . Özellikle gecenin karanlığı ve sessizliği bastırınca uğrar yanıma. Yanında da karamsarlığı getirir her seferinde. Kızarım bu yüzden ona. Sonra eğilir fısıldar kulağıma “Ahmet Kaya dinle” , “Sigara iç” , ”Çay’ı unutma” der gibi… Ben de her seferinde dinlerim onu.

Sonra birkaç dize geliyor aklıma ;

Yalnızlığım benim sidikli kontesim. Ne kadar rezil olursak o kadar iyi.”

Rezil olmaktan kastı ne Can Yücel abinin bilmiyorum.Üçüncü tekil sigaramı yakıp yazmaya devam ediyorum.Çayım sigarama yarenlik ediyor tabi. Neyse…Yalnızlık diyorduk değil mi ? Çok kıskançtır benim yalnızlığım. Hiç kimseyi çekemez, konuşmamı istemez paylaşamaz yani beni. ”Aşık olma canın yanar” der sonra.

Yalnızlık, karamsarlık, umutsuzluk, ümitsizlik, imkansızlık… Çok iyidir arkadaş grubum. Ben de memnunum hepsinden. İçimdeki çığlıkları, nefretleri, aklımdan geçenleri bir tek onlar bilebilir. Onlar bir tek anlayabilir beni. Çok düşüncelilerdir.

Aşk yoktur yalnızlığın kitabında. Çünkü terk edilmekten korkar o, iyi bilirim. Acı çekmemi de istemez. Hep ”Sen iyisin böyle tek” der. Tek takılmayı coollaştırır gözünde. İster istemez alıştırır seni kendine. Seni terk edemez yalnızlık. Acısı da yoktur hem en güzel yanı bu ya.

Gecenin işsiz karanlığında ümitlerimin tükendiği anda tek bir şey istiyorum; yalnızlığımı. Artık yalnızlığımla yalnız kalmak istiyorum.

Dağılın..

Kendimle konuşmak istiyorum..

ONUR  ÇİÇEK