Çocuk diyip geçmeyeceksin kardeşim.

Hiç kalbini kıran bir çocuk tanıdın mı hayatın boyunca? Çocuklar severken sadece yanaklarınızı sıkarak canınızı yakar. En fazla bunu yaparlar. Onlar yağmur yağdığında gökyüzü ağlıyor sanacak kadar masum , yaprak düştüğünde ağaçla yaprağı barıştıracak kadar saflar . Sen hiç kötülüğünü isteyen çocuk gördün mü? Fitnelik peşinde koşan? Onların verdiği en büyük zarar top oynarken cam kırmaktır . İşte çocuk diyip geçmeyeceksin , onlar bombayı değil bulutları yorgan yaparda uyurlar. Onlar küçücük yüreklerine insanlığı sığdırırlar . Sen en yakınlarını sığdıramıyorken .Çocuk diyip geçmeyeceksin. Çünkü “olgun” sandığın benligin ve dünya hırslarıyla kararmış kalbinin en çok istediği , özlediği şey bir çocuk masumlugu. Tek  kavuşmak istediği şey çocuksu mutluluğu.  Aslında hep çocuk kalacaktı büyümek için aglarken insan. Sen çocukluğa çok uzaksın o yüzden ÇOCUK DİYİP GEÇMEYECEKSİN!

Tuğçe AYDIN