Bir otobüs durağı…

Size hiçbirşey anımsatmayan bir durak oysaki ne duygulara gebe.
Bir gece evsizin yuvası, 
Bir sabah karanlığında kimsesizin kahvaltı sofrası.
Gidecek yeri olmayanın;  ilk gözağrısı. 
Sizi sevdiklerinize kavuşturan bir aracı.
Ansızın, birde gece ise gözyaşlarınızı bırakabileceğiniz en doğru mekan.
Bazen beklemekten usandığınız,  bazense sevinçle koştuğunuz…
Ani duraklamalarda hayatınızın yön haritası.
En güzel platonik aşkların başlangıcı.
Kocaman yurdun soluklanma noktası.
Ordan oraya burdan buraya savuran bir varış rotası.
Aslında baktığında ne çok duygunun, ne çok  anının mimari. 
Ama işte sadece bir otobüs durağı.
Hiç düşünür müydünüz böylesine işlevli olacağını. 
İçinizi ısıtan, böylesine hayattan birşey olduğunu.
Akıl edemiyor insan, birileri birşeyleri fısıldamadan kulağımıza;
Hiç haberimiz olmuyor, olan bitenden. 
Oysaki orası hala  bir otobüs durağı.